โคเนื้อภูพาน

โคทาจิมะภูพาน เป็นสายพันธุ์หนึ่งของพันธุ์หวากิว ประเทศญี่ปุ่น ซึ่งผลิตเนื้อมีคุณภาพสูงที่สุด มีคุณภาพซากสูงกว่าทุกสายพันธุ์ เป็นที่รู้จักในชื่อ โกเบ บีฟ และ มัตซึซากะ บีฟ ถือว่าเป็นโคที่ให้เนื้อมีคุณภาพดีที่สุดในโลก โดย โคทาจิมะ เข้ามาสู่ประเทศไทยในปี 2531 จากการที่ สมาคมผู้เลี้ยงโคหวากิว เมืองโฮซากา ประเทศญี่ปุ่น น้อมเกล้าฯ ถวายโคหวากิวสายพันธุ์ทาจิมะให้กับสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯสยามบรมราชกุมารี 1 คู่  และได้พระราชทานโคทาจิมะคู่นี้ให้แก่กรมปศุสัตว์ โคทาจิมะ คือโคสายพันธุ์หนึ่งของพันธุ์หวากิว ซึ่งมาจากคำผสม 2 คำคือ  Wa หมายถึงประเทศญี่ปุ่น และ gyu หมายถึงโค ดังนั้น Wagyu หมายถึงโคญี่ปุ่น ซึ่งแบ่งออกเป็น 4 สายพันธุ์ ดังนี้ Japanese Black  Japanese Shorthorn  Japanese Brown  Japanese Polled โคทาจิมะเป็นสายพันธุ์หนึ่งของ Japanese Black ถือว่าเป็นโคเนื้อที่ให้เนื้อมีคุณภาพดีที่สุดในโลก ลักษณะเนื้อมีความนุ่มไขมันแทรกเกรดสูง จุดเด่นที่สำคัญของโคทาจิมะคือมีสัดส่วนของกรดไขมันไม่อิ่มตัว : กรดไขมันอิ่มตัวสูงกว่าโคทั่วไป คือเท่ากับ 2.0 : 2.2 ขณะที่โคทั่วไปมีสัดส่วนเท่ากับ

สมาคมผู้เลี้ยงโคหวากิว เมืองโอกาซา ประเทศญี่ปุ่น โดย Mr. Nishida ผู้แทนสมาคมน้อมเกล้าฯ ถวายโคหวากิว สายพันธุ์ทาจิมะ ให้กับสมเด็จพระเทพรัตน์ราชสุดา ฯ สยามบรมราชกุมารี 1 คู่ ผู้ 1 ตัว เมีย 1 ตัว อายุ 15 เดือน และได้พระราชทานโคทาจิมะคู่นี้ให้แก่กรมปศุสัตว์ โดยกรมปศุสัตว์นำมาเลี้ยงที่ศูนย์วิจัยเทคโนโลยีการผสมเทียมและผลิตน้ำเชื้อ จังหวัดปทุมธานีในขณะนั้น ซึ่งสามารถผลิตน้ำเชื้อแช่แข็งได้ 1,500 โดส เพื่อใช้ในการศึกษาวิจัยการปรับปรุงพันธุ์โคเนื้อสำหรับการขุนเพื่อผลิตเนื้อโคขุนคุณภาพสูง

 

 

โคพันธุ์ลิมูซีน

เป็นโคที่มีถิ่นกำเนิดจากประเทศฝรั่งเศส นำเข้าประเทศไทยเมื่อปี พ.ศ.2520 โดย กรป.กลาง  (นิตยสารโคบาล)แมกกาซีน ปีที่ 2 ฉบับที่ 16 เดือน พฤศจิกายน 2548)   เป็นโคขนาดกลาง ถึงใหญ่ โคเพศผู้หนักประมาณ 1,000 กิโลกรัม โคเพศเมียหนักประมาณ 650 กิโลกรัม มีสีเหลืองอ่อนตลอดลำตัว บริเวณขอบตาและจมูก สีจะอ่อน กว่าบริเวณลำตัว ลำตัวยาว หัวจะสั้น หน้าผากกว้าง จมูกกว้าง เขาขนานกับ พื้นและปลายจะโค้งงอขึ้นข้างบน อกกลม ซี่โครงโค้งมีกล้ามเนื้อหลังเต็ม บริเวณสะโพกมีกล้ามเนื้อมาก อัตราการเจริญเติบโตดี ลูกแรกเกิดมีน้ำหนักสูง คุณภาพซากดีปานกลาง มีเนื้อแดงมากแต่ความชุ่มฉ่ำมีน้อยโคลิมูซินเพศเมียโตเต็มวัยจะมีน้ำหนักประมาณ 650 ก.ก. ส่วนเพศผู้เต็มวัยจะหนักประมาณ 1000 ก.ก. โดยจะมีทอง-แดง หรือใกล้เคียงแต่จะไม่เข้มหรือซีด แต่จะมีสีจางลงบริเวณใต้กระเพาะ ด้านในโคนขา รอบตา และจมูก รอบทวารหนักและปลายหาง หัวจะสั้น หน้าผากกว้าง จมูกกว้าง มีเขาเล็กโค้งไปด้านหน้า ลำตัวส่วนหน้าเต็ม อกกลม ซี่โครงโค้งมีกล้ามเนื้อหลังเต็มสะโพกกลม โคนขาโค้งมน ขากระดูกเล็กแข็งแรง และตรงโคลิมูซิน เป็นโคที่คลอดลูกง่าย มีความสมบูรณ์พันธุ์สูง เปอร์เซ็นต์ลูกหย่านมสูง มีความสามารถในการผลิตเนื้อมีไขมันแทรก มีสัดส่วนของกระดูกและไขมันต่ำ จึงสามารถผลิตเนื้อได้ในทุกระยะของอายุแม่โคจะให้ผลผลิตยาวนาน จะพัฒนาโครงสร้างเต็มที่จนอายุ 6-8 ปี และให้ลูกได้อย่างสม่ำเสมอ จนถึงอายุ 10-11 ปี ซึ่งทำให้แม่โคสามารถผลิตเนื้อคุณภาพดีได้แม้จะเลี้ยงลูกมาหลายตัว

โคพันธุ์โคซิมเมนทอล

โคพันธุ์นี้ต้องบอกเลยว่าเป็นที่มีการเจริญเติบโตได้ดีและเลี้ยง่ายอีกด้วย กับ พันธุ์ โคซิมเมนทอลเป็นโคที่ให้ผลผลิตดีทั้งเนื้อและนม สามารถปรับตัวได้ดีในสภาพแวดล้อมที่หลากหลาย โดยทั่วไปจะมีสีเหลืองอ่อน ไปจนถึงสีเหลืองเข้ม และสีแดงไปจนถึงสีน้ำตาลแดง แต่จะมีลักษณะพิเศษคือมีหน้าเป็นสีขาว ตัวผู้เต็มวัยจะมีน้ำหนักได้ถึง 1100-1400 ก.ก. สูงที่ไหล่ 150- 165 ซ.ม. อัตราการเจริญเติบโตที่เลี้ยงในฟาร์มขุน ถึง 650 ก.ก. อยู่ระหว่าง 1.25-1.4 ก.ก./วัน และสามารถเจริญได้ถึง 2 ก.ก./วัน ตัวเมียโตเต็มวัยจะมีน้ำหนัก 600-900 ก.ก. มีความสูงที่ไหล่ 138-150 ซ.ม. โดยปกติเป็นโคที่มีเขา แต่มีบางสายพันธุ์ที่ไม่มีเขา  ลักษณะเด่นในการเป็นโคผลิตเนื้อ ได้แก่เพิ่มน้ำหนักได้เร็ว ลูกผสมชั่วแรกกับโคสายพันธุ์อังกฤษ หรือกับโคซีบู จะโตเร็วกว่า 10-20% จะได้น้ำหนักที่ถึงความต้องการของตลาดได้ที่อายุน้อย ให้เปอร์เซนต์ซากสูง ให้เนื้อที่มีไขมันน้อย มีกล้ามเนื้อมาก ทั้งโคซิมเมนทอลและโคลูกผสม ทำให้มีเนื้อส่วนที่ขายได้สูงขึ้น มีความสมบูรณ์พันธุ์สูง โคซิมเมนทอลเพศเมียจะถึงวัยเจริญพันธุ์เร็วและมีช่วงชีวิตที่ให้ลูกยาว ส่วนพ่อพันธ์จะมีลูกอัณฑะใหญ่ มีความสามารถในการผสมพันธุ์สูง คุมฝูงขนาดใหญ่ได้ดี แม่โคซิมเมนทอล ให้น้ำนมดีและมีความสามารถในการเลี้ยงลูกดี ทำให้สามารถผลิตลูกเมื่อหย่านมมีน้ำหนักสูง เป็นโคที่เชื่อง ง่ายต่อการจัดการ ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญในการจัดการการผลิตโคเนื้อ เมื่อจบโปรแกรมขุนจะสามารถลดความเครียด ในระหว่างการฆ่าได้

โคพันธุ์ชาโรเลส์

วันนี้เรามาพูดเรื่องราวของวัวสายพันธ์หนึ่งที่ต้องบอกเลยว่าเป็นสายพันธ์ที่มีถิ่นกำเนิดในต่างประเทศ นั้นคือ วัวพันธุ์ชาโรเลส์มีถิ่นกำเนิดในเมืองชาโรลส์ ประเทศฝรั่งเศสประเทศทางยุโรป เดิมเคยเลี้ยงเป็นโคงาน แต่ได้ทำการคัดเลือกพันธุ์เพื่อใช้เป็นทั้งโคงานและโคเนื้อ (Dual Purpose) ลักษณะทั่วไปลำตัวมีสีขาวถึงสีครีม อาจมีผิวหนังสีแดงโดยเฉพาะบริเวณรอบจมูก ตา และใต้ท้อง จัดว่าเป็นโคเนื้อที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกพันธุ์หนึ่ง โคเพศผู้โตเต็มที่มีน้ำหนักตัว 1,000-1,200 กิโลกรัม เพศเมีย 800-850 กิโลกรัม แม่โคให้ลูกที่มีน้ำหนักแรกเกิดสูง (45 กิโลกรัม) และน้ำหนักตัวเมื่อหย่านมสูง (270-300 กิโลกรัม) เป็นโคที่มีการเจริญเติบโตเร็ว (1.0-1.2 กิโลกรัม/วัน) เมื่ออายุได้ 15 เดือน บางตัวมีน้ำหนักถึง 500 กิโลกรัม โคพันธุ์ชาโรเลส์ มีรูปร่างยาวเพรียวกว่าโคพันธุ์ยุโรปอื่นๆ มีขาสั้น ลำตัวลึก แม่โคให้นมดี เลี้ยงลูกเก่ง มีเปอร์เซ็นต์ซากสูงกว่าโคพันธุ์อื่นๆ คุณภาพซากดีมาก เนื้อมีคุณภาพดี ในเมืองไทยได้นำมาผสมพันธุ์กับโคลูกผสมบราห์มัน แต่รักษาระดับเลือดของพันธุ์ชาร์โรเลส์ ให้อยู่ระหว่าง 50.0-62.5% (Blakely and Bade, 1994) ไม่พบรายงานว่า มีเกษตรกรเลี้ยงชาโรเลส์พันธุ์แท้ในระบบฟาร์มทั่วไปในเมืองไทยข้อดีของโคสายพันธุ์นี้ มีการเจริญเติบโตเร็ว ซากมีขนาดใหญ่ เนื้อนุ่ม เนื้อสันมีไขมันแทรก(marbling)เป็นที่ต้องการของตลาดเนื้อโคคุณภาพดี เหมาะที่จะนำมาผสมกับแม่โคบราห์มันหรือลูกผสมบราห์มันเพื่อนำลูกมาเลี้ยงเป็นโคขุน ข้อเสียของเขาโคสายพันธุ์นี้แน่นอนว่า ถ้าเลี้ยงเป็นพันธุ์แท้หรือมีสายเลือดสูงๆจะไม่ทนต่อสภาพอากาศในบ้านเราและไม่เหมาะที่จะใช้ผสมกับแม่โคขนาดเล็กเพราะอาจทำให้คลอดยาก

โคขุนโพยางคำ

เราจะมาพูดเรื่องราวของ โคขุนโพนยางคำ ที่ต้องบอกเลยว่า เป็นอะไรที่สุดยอดเลยในวันนี้ เพราะแอดมินเนี่ยชอบกินมากมายเลยทีเดียว โคขุนโพนยางคำ เป็นเนื้อโคคุณภาพสูงจากหมู่บ้านโพนยางคำ ตำบลโนนหอม อำเภอเมือง จังหวัดสกลนคร เป็นโคเนื้อลูกผสมไทย-ฝรั่งเศส โดยมีการจัดตั้งขึ้นเป็นสหกรณ์โพนยางคำขึ้นมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2523 ปัจจุบันได้รับความนิยมอย่างกว้างขวางทั้งชาวไทยและชาวต่างประเทศ ก็จะมีราคาสูงกว่าเนื้อโคปกติ เรื่องของการกระบวนการผลิตโคขุนโพนยางคำที่ได้มาจากโคเนื้อลูกผสมไทย-ฝรั่งเศส เกิดจากการผสมเทียมโดยใช้น้ำเชื้อจากพ่อ-แม่พันธุ์โคเนื้อ 3 สายพันธุ์ ได้แก่ พันธุ์ชาโรเลย์ส (Charolais) ถิ่นกำเนิดประเทศฝรั่งเศส เป็นสายพันธุ์หลัก, พันธุ์ซิมเมนทอล (Simmental) ถิ่นกำเนิดประเทศสวิตเซอร์แลนด์ และพันธุ์ลิมูซีน (Limusin) ถิ่นกำเนิดประเทศฝรั่งเศส หลังจากลูกโคสายเลือดนี้ผสมแล้วมีอายุ 2 ปีแล้ว แน่นอนว่าก็จะเข้าสู่วิธีการ “ขุนโค” โดยจัดการถ่ายพยาธิ ฉีดวัคซีน และตอนก่อนที่จะนำเข้าคอก ทางสหกรณ์ได้ใช้เทคนิคการให้โคฟังเพลงเพื่อให้วัวกินอาหารได้มาก มีเรื่องเล่าและเชื่อว่าเนื้อวัวที่ได้จะนุ่ม  เลี้ยงด้วยอาหารธรรมชาติเป็นหลัก แบ่งเป็นอาหารที่หยาบที่ใช้หญ้าหรือฟาง เสริมด้วยอาหารสูตรพิเศษที่ใช้ธัญพืชในการผลิต โดยงานนี้ทุกคนเชื่อกันว่าเนื้อโคจะมีกลิ่นหอมและรสหวานยิ่งขึ้น และที่คอกวัวนั้นมีการดูแลความสะอาดเป็นอย่างดี ทำความสะอาดพื้น เก็บมูล อาบน้ำวัว แปรงขัดขน ให้วัวกินอาหารได้มากขึ้น ซึ่งวิธีการดังกล่าวช่วยย่นระยะเวลาการขุนโคจากเดิมประมาณ 1 ปี ลงเหลือ 8-9 เดือน เมื่อขุนโคเสร็จแล้วก็นำมาชำแหละในโรงฆ่ามาตรฐาน แล้วนำไปเก็บบ่มนาน 7 วัน ก่อนจะมีการให้คะแนนไขมันแทรก แล้วตัดแบ่งชิ้นส่วนและกำหนดเรียกชื่อตามแบบฝรั่งเศส 17 ส่วน ใช้มาตรฐานของฝรั่งเศส

การให้อาหารและข้อควรระวัง

อาหารข้นประกอบด้วย อาหารประเภทพลังงาน อาหารประเภทโปรตีน เกลือแร่ วิตามิน และสารเสริมต่างๆ วัตถุดิบที่ต้องใช้ปริมาณมากที่สุด คือ อาหารพลังงาน เช่น ข้าวโพด ข้าวฟ่าง ปลายข้าว รำ และมันสำปะหลัง การที่จะเลือกใช้ชนิดใดนั้น ขึ้นกับราคาในขณะนั้น และความสะดวกในการจัดหา และขนาดการเลี้ยงหากเป็นการเลี้ยงที่เป็นอุตสาหกรรมก็อาจจะสั่งซื้ออาหารสำเร็จรูปกับบริษัทผลิตอาหารโดยตรงเพื่อลดพื้นที่ในการผลิตอาหารเป็นการทุ่มเทในการเลี้ยงอย่างเดียวแต่หากเป็นรายย่อยก็จะเน้นผสมอาหารโปรตีนที่พอหาได้ตามท้องถิ่นเอง

สำหรับอาหารโปรตีนที่นิยมใช้ คือ ใบกระถิน และยูเรีย แต่การใช้ยูเรียมีข้อจำกัด คือ สามารถใช้ยูเรียได้ไม่เกิน 3 เปอร์เซ็นต์ของอาหารข้น และต้องผสมให้เข้ากันดี มิฉะนั้นแล้ว ถ้าโคตัวใดได้รับยูเรียเข้าไปมากเกินไปก็จะถึงตายได้ และควรใช้กับโคที่มีตั้งแต่อายุ 7 เดือนขึ้นไป ส่วนเกลือป่น และกระดูกป่น จำเป็นต้องมีอยู่ในอาหารข้นประมาณ 1-2 เปอร์เซ็นต์ ถ้าโคกินฟางเป็นอาหารหลัก อาจเพิ่มแคลเซียมจากเปลือกหอย หรือปูนมาร์ล 0.5% วิตามินส่วนใหญ่จุลินทรีย์ในกระเพาะสามารถสังเคราะห์ขึ้นมาอย่างเพียงพอ ยกเว้นวิตามินเอซึ่งร่างกายต้องการในปริมาณมาก อาจต้องเสริมลงในอาหารข้นบ้าง แต่ถ้าโคกินหญ้าสด หรืออาหารข้นที่มีข้าวโพด และใบกระถินอยู่พอควรก็ไม่ต้องเติม ส่วนรำเป็นอาหารที่ดี แต่มีปัญหาเรื่องการหืน จึงไม่ควรใช้รำเกิน 30 เปอร์เซ็นต์ ข้าวโพด และข้าวฟ่างที่ใช้ผสมอาหารควรบดเพียงหยาบๆ หรือเพียงบีบให้แบนยิ่งดี

การคัดเลือกโคที่จะขุนและการตอน

การคัดเลือกโคมาขุน ควรยืนอยู่ห่างจากโคประมาณ 6-7 เมตร แล้วพิจารณาโคจากลักษณะภายนอก ดังนี้

–   เลือกโคที่มีกระดูกหน้าแข้งใหญ่ ขนาดของกระดูกมีความสัมพันธ์ทางบวกกับปริมาณเนื้อโค คือ โคที่มีกระดูกใหญ่จะมีโครงร่างใหญ่ และมีเนื้อมากด้วย เพราะกระดูกเป็นตัวเกาะยึดของกล้ามเนื้อ ความจริงแล้วกระดูกมีราคาต่ำ แต่การเพิ่มเนื้อของโคที่มีกระดูกใหญ่เมื่อเปรียบเทียบเป็นเปอร์เซ็นต์แล้วจะมากกว่าการเพิ่มน้ำหนักของกระดูก และโคที่มีกระดูกใหญ่จะมีอัตราการเจริญเติบโต และประสิทธิภาพการเปลี่ยนอาหารดีกว่าด้วย ส่วนโคที่มีกระดูกหน้าแข้งเล็ก แสดงว่าโคตัวนั้นมีกระดูกและโครงร่างเล็ก

–  ระยะห่างระหว่างกระดูกเชิงกรานกับกระดูกก้นกบมาก ทำให้โคตัวนี้มีสัดส่วนสะโพกยาว และมีเนื้อส่วนที่มีราคาแพงมาก ส่วนโคที่มีระยะห่างระหว่างกระดูกเชิงกรานกับกระดูกก้นกบน้อย เป็นโคที่มีสะโพกสั้น และมีเนื้อส่วนที่ขายได้ราคาแพงน้อย

–  กระดูกก้นกบควรอยู่สูงและห่างจากกันมากๆ เป็นผลให้มีเนื้อส่วนท้ายมาก ซึ่งเนื้อส่วนท้ายมีราคาแพงเช่นกัน ถ้ากระดูกก้นกบอยู่ไม่ห่างกัน เนื้อส่วนท้ายจะน้อย

–  แนวสันหลังตรง และยาว หรืออีกนัยหนึ่งคือ ลำตัวยาว และลำตัวไม่ลึกนัก ซึ่งปกติส่วนครึ่งล่างของกลางลำตัวโคจะมีเนื้อน้อยและราคาต่ำ

-การตอนควรทำก่อนการขุน หากทำในช่วงระยะการขุนการรักษาตัวของโคขุนเราไม่นานพอทำให้เวลาขายโคขุนยังบอบซ้ำอยู่

 

ขั้นตอนการขุนและการเจริญเติบโตจากเริ่มขุนกระทั่งส่งตลาด มี 3 ระยะดังนี้

ระยะที่ 1

เป็นการเพิ่มการเจริญเติบโตของกระดูก ทำให้มีโครงร่างใหญ่พร้อมรับเนื้อ และมันที่จะสะสมในการขุนระยะต่อไป โครงร่างที่ใหญ่จะใช้เวลาในการสะสมเนื้อและไขมันนานกว่าโคที่มีโครงร่างเล็กกว่าแต่จะมีเนื้อส่วนที่เป็นเนื้อคุณภาพมากกว่าได้ราคาดีกว่า

ระยะที่ 2

เป็นการสะสมกล้ามเนื้อทั่วร่างกายที่สำคัญ คือ สันในสันนอก หัวไหล่ สะโพก หากพบว่าโคตัวใดขุนมาถึงระยะนี้คือประมาณ 3 เดือน แล้วโคยังมีลักษณะไม่เหมาะสมควรตัดออกขายเป็นโคมัน ไม่ควรเก็บไว้ขุนต่อเพราะจะไม่มีกำไรลักษณะไม่เหมาะสมดังกล่าว มี 2 ประการคือ

– ผอม แสดงว่าโคพันธุ์ไม่ดี เลี้ยงไม่โต อาจเนื่องมาจากเป็นโคที่มีโครงร่างใหญ่เกินไปหรือไม่ก็โคลักษณะไม่ดี

– อ้วนกลม แสดงว่าโคมีโครงร่างเล็กเกินไป เลี้ยงเพียง 4 เดือนก็กลมเสียแล้วทำให้น้ำหนักส่งตลาดต่ำเกินไป ได้ราคาไม่ดีเท่ากับโคโครงร่างใหญ่

ระยะที่ 3

เป็นการสะสมไขมันได้แก่ ไขมันหุ้มตัว และไขมันแทรกกล้ามเนื้อที่พร้อมส่งตลาดจะมีความกลมจนเห็นได้ชัด โดยเฉพาะบริเวณสะโพกและโคนหาง จะปรากฏมีก้อนไขมัน 2 ก้อนอยู่ข้างโคนหาง สวาปไม่บุ๋ม เนื้อแน่น หาดปล่อยเกินระยะนี้ไป โคจะกินแต่อาหารแต่จะไม่โต และเนื้อจะยุบไม่เต่งตึง ควรรีบจับขายทันที โคขุนที่ดี ควรมีไขมัน(ไขมันหุ้มสันนอก)ที่วัดจากกลางหลังหนาไม่ต่ำกว่า 1.5 เซนติเมตร

 

กฎหมายและการเจริญเติบโตของโคที่นำมาขุน

ส่วนใหญ่การขุนโคเพื่อขายเนื้อที่มีคุณภาพราคาสูงเกรดเนื้อดี เพื่อผลกำไรสูงสุดเพราะราคาเนื้อแต่ละเกรดมีความต่างกันมากหากเนื้อมีคุณภาพขั้นต้นเนื้ออาจจะมีราคาขึ้นถึงหลักหมื่นต่อกิโลได้ ส่วนใหญ่แต่ละฟาร์มจะมีวิธีการเลี้ยงตามฉบับของตัวเอง รวมถึงการใช้รุ่นเพศผู้ที่ตอนมากกว่าโครุ่นที่ยังไม่ตอน ส่วนโคเพศเมียจะเป็นโครุ่น รวมถึงต้องพิจารณาปัจจัยอื่นๆที่เกี่ยวข้อง ดังนี้

  1. กฎหมายเมืองไทยห้ามฆ่าโคเพศเมียเด็ดขาด เว้นแต่จะได้รับหนังสือรับรองว่าเป็นหมันไม่สามารถให้ลูกได้
  2. โคเพศผู้มีเปอร์เซ็นต์ซากและคุณภาพซากมากกว่าโคเพศเมียเมื่อขุนเสร็จ
  3. โคเพศผู้มีอัตราการเจริญเติบโตมากกว่าโคเพศเมียเมื่ออายุเท่ากัน และโครุ่นเพศผู้ไม่ตอน มีอัตราการเจริญเติบโตต่อวันสูงกว่าโครุ่นเพศผู้ตอน 5-10 เปอร์เซ็นต์ ทั้งยังมีประสิทธิภาพการใช้อาหารสูงกว่า 3-5 เปอร์เซ็นต์
  4. โคเพศผู้มีโครงสร้างใหญ่กว่าโคเพศเมียเมื่ออายุเกินกว่าปีครึ่ง และโครุ่นเพศผู้ตอนจะมีอัตราการเจริญเติบโตต่อวันสูงกว่าโครุ่นเพศเมีย 10-15 เปอร์เซ็นต์
  5. โคเพศผู้เลี้ยงขุนทำกำไรให้แก่ผู้เลี้ยงมากกว่าโคเพศเมีย แต่ราคาโครุ่นเพศเมีย (ไม่ใช่โคแม่พันธุ์) ที่ซื้อมาขุนมักจะถูกกว่าโครุ่นเพศผู้ แต่เมื่อขุนเสร็จแล้วก็มักจะขายได้ราคาต่ำกว่าโครุ่นเพศผู้เช่นกัน
  6. โครุ่นเพศเมียเริ่มสะสมไขมันและโตเต็มที่ก่อนโครุ่นเพศผู้ประมาณ 1 เดือน ทำให้ส่งตลาดได้เร็วกว่า แต่ซากจะมีขนาดเล็กไม่เป็นที่ต้องการของตลาด
  7. โคเพศเมียมีปัญหาเรื่องการเป็นสัดและการตั้งท้องในขณะขุน ซึ่งสามารถแก้ไขได้ด้วยการตอน แต่การตอนโคเพศเมียทำได้ยากและต้องอาศัยความชำนาญ เพราะต้องใช้วิธีผ่าตัด
  8. แม้ว่าโครุ่นเพศผู้ไม่ตอนจะมีอัตราการเจริญเติบโตและประสิทธิภาพการใช้อาหารสูงที่สุด แต่การเลี้ยงโคขุนเมื่อขังรวมกันหลายๆตัว จะมีปัญหาเรื่องความคึกคะนอง ขวิดกัน
  9. ตลาดเนื้อเกรด 1 หรือตลาดเนื้อชั้นสูง ต้องการเนื้อที่มีไขมันแทรก ดังนั้นจึงไม่สามารถใช้โคเพศผู้ที่ไม่ตอนได้
  10. ตลาดเนื้อพื้นบ้านทั่วไปนิยมเนื้อที่มีไขมันสีเหลืองเข้มหุ้มซากหนาๆ จึงต้องการโคเพศผู้ตอน หรือโคเพศเมียที่มีอายุมาก หรือ โคมันโดยให้ราคาสูงกว่าโคเพศผู้ไม่ตอน ส่วนตลาดเนื้อที่ใช้สำหรับทำลูกชิ้นต้องการเนื้อที่ไม่มีไขมันและสีเข้ม จึงนิยมใช้โคเพศผู้ไม่ตอน

 

การพิจารณาการเลี้ยงโคและสายพันธุ์ที่นำเข้า

  1. โคพันธุ์พื้นเมือง

เป็นโคที่เนื้อมีไขมันน้อย ไม่เป็นที่นิยมเลี้ยง เนื่องจากมีอัตราการเติบโตต่ำ น้ำหนักโคเมื่อขุนเสร็จประมาณ 380 กิโลกรัม ได้เปอร์เซ็นต์ซากประมาณ 51%

– เริ่มขุนที่น้ำหนัก 150 กิโลกรัม จะใช้เวลาขุน 1 ปี

– เริ่มขุนที่น้ำหนัก 200 กิโลกรัม จะใช้เวลาขุน 7-8 เดือน

– เริ่มขุนที่น้ำหนัก 250 กิโลกรัม ใช้เวลา 5-6 เดือน

  1. โคลูกผสมบราห์มันพื้นเมือง

มีเลือดบราห์มันประมาณ 50-85 เปอร์เซ็นต์ มีไขมันแทรกปานกลาง น้ำหนักเมื่อขุนเสร็จประมาณ 450 กิโลกรัม มีเปอร์เซ็นต์ซากประมาณ 56%

– เริ่มขุนที่น้ำหนัก 150 กิโลกรัม จะใช้เวลาขุน 10-12 เดือน

– เริ่มขุนที่น้ำหนัก 200 กิโลกรัม จะใช้เวลาขุน 8-9 เดือน

– เริ่มขุนที่น้ำหนัก 250 กิโลกรัม จะใช้เวลาขุน 5-6 เดือน

  1. โคลูกผสมสามสายเลือด

โคที่มีเลือดผสมสามสายพันธุ์ ได้แก่

– บราห์มัน พื้นเมือง และชาร์โรเล่ส์

– บราห์มัน พื้นเมือง และลิมัวซิน

– บราห์มัน พื้นเมือง และซิมเมนทัล

ลักษณะที่ดีของโคพันธุ์ผสมนี้ คือ เลี้ยงง่าย เติบโตเร็ว มีคุณภาพซากดี มีเนื้อมาก ไขมันน้อย นิยมเลี้ยงมาก คือ พันธุ์ผสมของชาร์โรเล่ส์ รองลงมา คือ พันธุ์ผสมของลิมัวซิน เนื่องจากพันธุ์ผสมของชาร์โรเล่ส์มีขนาดใหญ่กว่า และเติบโตดีกว่า

– เริ่มขุนที่น้ำหนัก 150 กิโลกรัม จะใช้เวลาขุน 10-12 เดือน

– เริ่มขุนที่น้ำหนัก 250 กิโลกรัม จะใช้เวลาขุน 6 เดือน

  1. ลูกโคนม แม่โคที่คัดทิ้ง และโคที่มีอายุมาก

โคนมคัดทิ้งจะเป็นลูกโคเพศผู้ และแม่โคนมที่มีอายุมากแล้ว เนื่องจากไม่สามารถผลิตน้ำนมได้  และโคที่เลี้ยงตามบ้านที่มีสภาพเสียจึงนำมาขายเป็นกิโลตามโรงเชือด เป็นโคมีคุณภาพซากไม่ดีนัก ให้เนื้อสะโพกเล็ก และเนื้อเหลว แต่มีราคาถูกกว่าโคพันธุ์อื่นๆ เมื่อรับซื้อมาขุน